Terug naar nieuwsoverzicht

Reina Beltman zet punt achter turncarrière

donderdag 11 juli 2019 | Wedstrijdsport

Ze wist al dat dit haar laatste seizoen was, en Reina Beltman wilde heel graag haar turncarrière afsluiten op het NK in Ahoy. Daar stond ze wel, in trainingspak, als een manusje van alles voor iedereen die haar hulp nodig had. Een opspelende schouderblessure betekende geen wedstrijd en dus einde topsportbestaan. “Jammer natuurlijk, maar het is goed zo. Ik ben heel dankbaar voor alles wat het turnen mij heeft gebracht maar fysiek en mentaal is het gewoon op.”

De opbrengst van bijna een leven lang topsport is geen lange lijst van sportieve successen en deelname aan de grote internationale toernooien. “Lange tijd heeft dat wel als niet compleet gevoeld. Inmiddels kan ik er wel mee leven hoor, en besef ik ook dat topsport zoveel meer is dan de prestaties die je voor het publiek hebt geleverd. Hoe cliché het ook klinkt, uiteindelijk draait het toch om plezier en de uitdagingen die je elke dag weer aangaat.”

Misschien wel de grootste uitdaging had Reina met haar eigen hoofd en alle gedachten die zich daarin opstapelden. Ze was amper 13 jaar oud toen die leidden tot blokkades. “Dat was heel heftig, ik had geen idee en kon ook niet overzien dat die blokkades een rode draad zouden blijven in m’n leven. Terugkijkend ben ik vooral trots dat ik doorgezet heb, terwijl ik ook had kunnen kiezen voor een leuk en onbekommerd leven buiten de turnhal.”

Want in die turnhal heeft Reina zich altijd thuis gevoeld, ondanks de dagelijkse strijd met haar mentale blessure. “Zo jong dat ik was, ik wilde niet dat die nare gedachten het zouden winnen. De steun van mijn ouders is heel belangrijk voor me geweest. Voor hen was het ook niet tof om hun dochter zo te zien worstelen. Ze hebben me geleerd om mijn eigen pad te bewandelen met alle obstakels die erbij horen. Al ging het mis, zij waren er altijd. Nog steeds trouwens.”

Het pad leidde de laatste zeven jaar vrijwel dagelijks naar de turnhal van De Hazenkamp, waar Reina de afgelopen jaren trainde onder Edwin Zegers. “Hij is degene die me letterlijk weer aan het turnen heeft gekregen. Hoe? Vanaf dag 1 had hij geduld met me, hij accepteerde mijn grillen, wist ermee om te gaan en deed z’n best om de sport voor mij zo leuk en uitdagend mogelijk te houden. Daar is ie heel goed in geslaagd, anders had ik het echt niet zolang volgehouden.”

En dan de bijzondere band met de meiden waarmee Reina al die jaren en uren in de zaal stond. “Die gaat nooit meer stuk, zonder twijfel! Voor ons is topsport de normaalste zaak van de wereld maar wat we delen, is voor de buitenwereld best ongewoon. In het studentenhuis waar ik woon, snapt niemand waarom ik toch elke ochtend voor dag en dauw op m’n fiets stap om te trainen. Dat ga ik trouwens nog wel het meeste missen, die vaste structuur elke dag.”

Toch is Reina helemaal niet bang om in een zwart gat te vallen, niet alleen omdat ze genoeg plannen en ambities heeft. “Ik heb wat dat betreft mooie voorbeelden gehad aan Hélène, Julia, Maartje en Evie. Zij deden het elk op hun eigen manier en zo moet ik het ook doen. De prioriteit lag altijd bij het turnen maar de laatste jaren heb ik ook al een leven naast de sport opgebouwd. Het is dus niet dat ik helemaal blanco iets nieuws moet verzinnen.”

Van twijfel over haar beslissing, is ook helemaal geen sprake. “Vorig zomer schoot het voor het eerst door m’n hoofd om te stoppen, toen ik niet werd geselecteerd voor het WK. Ik was topfit, had goed getraind maar op de wedstrijd kwam het er niet uit. De bondscoach gaf me niet het voordeel van de twijfel, weer niet. Het is altijd fijner als je geen bespreekgeval bent, als de bondscoach niet om je heen kan. Dat gold niet voor mij helaas, ik vind dat ik weinig kansen heb gekregen.”

Het missen van het WK was de zoveelste teleurstelling die Reina afgelopen zomer te verwerken kreeg. “Het was echt zo’n zwarte periode! Mijn relatie ging uit, onze oude hal was al dicht maar onze nieuwe nog niet klaar, mijn studentenhuis was maandenlang onbewoonbaar omdat een auto tegen de gevel was geknald. Zoveel stress en emoties, ik was volledig mijn basis kwijt terwijl die juist zo belangrijk voor me is. Fysiek beter dan ooit maar mentaal helemaal uitgeput door alle ellende.”

En dus besloot Reina haar koffers te pakken en te reizen. “Dat was de enige oplossing voor mij, ik zat helemaal vast in Nederland en wilde alleen nog maar heel ver weg. Samen met mijn zusje Dorien vertrokken we naar Australië. Eerst een paar weken samen, daarna zijn we bewust onze eigen gang gegaan. Ik moest ontdekken wie ik was, wat ik wilde en of er nog plek was voor turnen in m’n leven. Reuze spannend, maar de reis heeft me heel veel inzichten gegeven.”

Zoals haar onvoorwaardelijke liefde voor de turnsport, die ook in Australië als een rode draad door Reina’s leven liep. “Een paar weken heb ik niet getraind om te kijken wat dat met me deed. Zeker na de heftige zomer wilde ik perse die afstand nemen. Als het gevoel er nog was, zou het vanzelf weer gaan kriebelen. Toen dat gebeurde, was ik regelmatig weer in de turnhal te vinden. Fantastisch was het om aan de andere kant van de wereld met m’n sport bezig te zijn!”

Ze wist toen nog niet dat haar laatste wedstrijd al geweest was: het NK teams in Nijmegen, een echte thuiswedstrijd dus. “Een dag na die wedstrijd ging ik al naar Australië. Daar besloot ik dat het goed was: nog eenmaal wilde ik het NK in Ahoy turnen en dan zou ik stoppen. Helaas bleek ik een scheurtje in een schouderpees te hebben. Operabel, maar met vijf maanden revalideren. Dat kon ik niet meer opbrengen. Jammer voor dat moment, maar op termijn zal het niet uitmaken.”

En zo veranderde het topsportleven van Reina langzaam in een leven waarin turnen een andere plek inneemt. “Ik wil heel graag andere turnsters helpen en inspireren met mijn verhaal. Juist omdat het niet alleen maar gaat over succes en medailles maar over de nog altijd heersende taboes over blokkades en wedstrijdspanning. Ondanks alle moeite die ik ervoor heb gedaan, is het me nooit gelukt er vanaf te komen. Wel heb ik geleerd te accepteren dat het bij me hoort.”

Met het wegvallen van de trainingsuren komt er veel tijd vrij, zoals voor een nieuwe studie. “Het wordt de master Nutrition & Health aan de Wageningen Universiteit, daar heb ik veel zin in! Ook blijf ik gewoon werken bij Topsport Gelderland. En ik kijk verder wel wat er op mijn pad komt. Ik ben zo goed als geboren in de turnhal, daar krijg je mij sowieso niet snel weg. In welke rol, dat weet ik nog niet. Vroeger trok ik dat slecht, maar sinds Australië sta ik een stuk relaxter in het leven.”

Door Kirsten Vogd

Deel dit bericht

Terug naar nieuwsoverzicht